بیوگاز به گازهای تولید شده در اثر تخمیر و تجزیه‌ی بی‌هوازی مواد آلی بوسیله‌ی باکتری‌های بی‌هوازی به‌ویژه متان‌زا که در‌ یک محفظه‌ی تخمیر به‌وجود می‌آیند، گفته می‌شود. بیوگاز سوخت تمیزی است که ایجاد آلودگی زیست محیطی نمی‌کند؛ در ضمن خطر انفجار بیوگاز کم است و با توجه به وجود گاز CO در آن به عنوان یک ضدآتش عمل می‌نماید. افزایش CO2 در مخلوط بیوگاز، ارزش حرارتی و قابلیت اشتعال آنرا به شدت کاهش می‌دهد (در صورتی که مقدار دی اکسید کربن در بیوگاز بیشتر از 50 درصد باشد، بیوگاز قابل احتراق نیست). لذا با استفاده از فیلترهایی جهت جداسازی CO2 میزان ارزش حرارتی بیوگاز را افزایش می‌دهند. بیوگاز با عناوینی چون گاز مرداب marsh gasو Gobar gas در دنیا شناخته شده است. محصولات فرایند بیوگاز، در دو بخش اصلی خلاصه می‌شود: گاز جهت سوخت و سوز و کود مناسب و بهداشتی و غنی از نوترینتها و عاری از پاتوژنها. به‌طور کلی، اجزای اصلی گاز بدست آمده از این فرایند به شرح زیر می‌باشند:
 متان (% 65 - 55)
 دی اکسید کربن (% 45-35)
 ازت (% 3 – 0)
 هیدروژن ( % 1 – 0)
واکنش‌های بی‌هوازی در دستگاه‌های بیوگاز عموما در گرمای 10 الی 60 درجه‌ی سلسیوس صورت می‌گیرد. میزان تولید گاز در درجه حرارت‌های بالاتر از 45 درجه‌ی سلسیوس بیشتر از حرارتهای پایین است. میزان رطوبت در مواد اولیه‌ای که قرار است مورد عمل هضم بی‌هوازی قرار گیرد، باید حدود 90 درصد از وزن کل مواد را تشکیل دهد. نسبت مناسب کربن به ازت برای تولید بیوگاز 30 به 1 بوده و pH مطلوب هم در حد خنثی می‌باشد.
+ سوزاندن زباله
سوزاندن یک روش دفع زباله محسوب می‌شود که برای مواد زائد خاصی که نمی‌توان آنها را بازیافت یا استفاده مجدد کرد و یا دفن بهداشتی نمود به کار می‌رود. در این فرآیند مواد زائد در اثر احتراق در حضور اکسیژن، به گازهای ساده و مواد جامد (خاکستر) تبدیل می‌شوند. دما، زمان و اختلاط سه فاکتور مهم در سوزاندن محسوب می‌شوند که با کنترل مناسب این فاکتورها، سوزاندن بصورت کامل اتفاق می‌افتد.

معمولا وقتی از زباله‌سوز به عنوان گزینه دفع استفاده می‌شود که:
• ماده‌ی زائد از نظر زیستی خطرناک باشد.
• ماده‌ی زائد در برابر تجربه بیولوژیکی مقاوم بوده و در محیط زیست پایدار باشد.
• ماده‌ی زائد فرار بوده و از این جهت به راحتی در محیط پراکنده شود.
• ماده‌ی زائد دارای نقطه اشتعال زیر 40 درجه سانتیگراد باشد.
• ماده‌ی زائد را نتوان به صورت بی خطر دفن نمود.
• ماده‌ی زائد دارای پیوند آلی‌هالوژن دار سرب، جیوه، کادیوم، روی، نیتروژن، فسفر یا گوگرد باشد.